เที่ยวถนน ท่องตลาด

ตลาดอินโดจีน มุกดาหาร

อำเภอเมืองมุกดาหารมีถนนเลียบแม่น้ำโขง พร้อมลานริมน้ำ ตรงนั้นเป็นพื้นที่สาธารณะที่น่าอิจฉาของคนเมืองอื่นๆ และยังมีศักยภาพเป็นจุดขายที่สำคัญมากของเมืองได้

เราเดินทางผ่านไปถึงอำเภอดอนตาล ก็พบว่าที่นั่นมีรีสอร์ทหลายแห่งที่ใช้วิวแม่น้ำโขงเป็นจุดขาย 

แต่ที่ขึ้นชื่อกว่าแม่น้ำโขงก็คือตลาดอินโดจีน ซึ่งพึ่งพาพื้นที่ตั้งริมแม่น้ำโขงเป็นจุดขาย 

ตลาดตรงนี้เป็นตลาดใหญ่มาก ขายสินค้าจากหลายประเทศข้างเคียงของไทย และสินค้าไทยเองด้วย เป็นตลาดเพื่อลูกค้าหลายกลุ่ม หลายชาติ

คนลาวข้ามมาซื้อสินค้าไทยที่ฝั่งนี้

เราเห็นผ้าปักลายครอสติชของชาวเขาน่าจะเป็นทางภาคเหนือของไทย เป็นผ้าตัดผืนมีความยาวขนาดพอเหมาะให้สาวลาวซื้อไปทำซิ่น 

นอกจากนี้ก็มีสินค้าแห้ง และสินค้าอุปโภคต่างๆ 

คนไทยนักท่องเที่ยวนับตลาดอินโดจีนเป็นหนึ่งในจุดต้องแวะ เพราะสามารถซื้อของนานาชาติได้ เช่น ของจากจีน จำพวกดอกไม้จีน เห็ดหอมจีน กังป๋วย เก๋ากี้ สาหร่ายแห้งเป็นแผ่นๆ ลูกชิด พุทราจีน เม็ดบัวแห้ง และลูกเกดขนาดใหญ่ ขนาดเล็ก สีดำ และสีทอง เป็นต้น

สินค้าอุตสาหกรรมจากจีนชนิดราคาถูกๆ ก็มีขาย ตั้งแต่ผ้าห่ม ไฟฉาย ของกระจุกกระจิกต่างๆ 

สินค้าจากเวียดนามและลาวก็มี เช่น เครื่องไม้ประดับมุก เครื่องเงิน ผ้าทอแบบลาว ฯลฯ

นอกจากนั้นยังมีสินค้าจากจังหวัดต่างๆ ของไทยเราเอง เช่น หอม กระเทียมไทย จากศรีสะเกษ ปลาหมึก กุ้งแห้ง และอาหารทะเลแห้งจากฝั่งทะเลตะวันออก ลูกสำรองซึ่งคนขายบอกว่ามาจากจีน คนซื้อบอกว่าน่าจะมาจากจันทบุรี เอ๊ะ หรือจะเป็นอุบลราชธานี เพราะเคยเห็นมีขายที่นั่นเหมือนกัน

แล้วยังเดินเจอสิ่งที่ไม่อยากเจอ คือกล้วยไม้ป่าที่ออกมาจากป่า นอนแบกับดินกลางแดดอยู่บนทางเดินเท้าด้วย

สำหรับตัวเองนั้น ตอนผ่านมุกดาหารก็บอกไม่แวะๆ แต่เพื่อนร่วมทางไม่เคยไป จึงจำต้องแวะให้เขาได้ดู 

เดินไปๆ ก็บอกว่าไม่ซื้อๆ กว่าจะรู้ก็หลวมตัวซื้อจนต้องหากล่องใส่

สินค้าร้านค้าที่มุกดาหารไม่ได้มีแค่ริมถนนด้านที่หันเข้าหาแม่น้ำเท่านั้น แต่ยังลุกลามมาอยู่ฟากเดียวกับแม่น้ำ ใครจะเดินดูแม่น้ำต้องเดินเข้าไปด้านหลังของร้านค้า แต่ก็ยังพอมีที่ได้เดินได้สะดวก

ร้านค้าอีกส่วนหนึ่งที่เป็นร้านขนาดใหญ่อยู่เข้าไปในซอยแยกสองข้างทาง 

ตลาดอินโดจีนที่มุกดาหารไม่ใช่ตลาดสำหรับนักท่องเที่ยวเท่านั้น มีคนเล่าให้ฟังนานมาแล้วว่าตลาดนี้เหมือนกับตลาดขายส่งสินค้าจากนานาชาติไปยังตลาดทำนองเดียวกันในอีกหลายจังหวัดของไทย

ในสมัยก่อนเราอาจจะหาเครื่องแก้วเจียระไนสวยๆ จากเชโกสโลวะเกีย ได้ที่นี่ด้วย และบางครั้งก็อดสนเท่ห์ไม่ได้ว่าสินค้าจีนหาเส้นทางมาถึงมุกดาหารได้อย่างไร 

นอกจากจะมีตลาดบนดินแล้ว ทางการเพิ่มพื้นที่ร้านค้าอีกส่วนหนึ่งด้วยการขยายลงไปใต้ดิน โดยใช้ประโยชน์จากฝั่งแม่น้ำโขงที่สูงมาก 

อย่างไรก็ตาม การเดินช็อปปิ้งชั้นใต้ดินไม่ค่อยสนุกนัก เพราะ ๑. ร้อน ๒. มืดทึบ ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ๓. ร้านค้ามีไม่มาก 

ร้านค้าส่วนมากต้องการพื้นที่ที่ขายสินค้าได้มาก ผู้คนเดินพลุกพล่าน และนักช็อปชาวไทยก็มักจะเห็นของแล้วแวะซื้อ โดยไม่ได้มีจุดมุ่งหมายชัดเจนว่าต้องการซื้ออะไร เห็นของก่อน ต้องตาจึงซื้อ

เมื่อร้านค้าในพื้นที่สร้างไว้ใต้ดินโหรงเหรง และสินค้าซ้ำๆ กันกับข้างบน จึงกลายเป็นพื้นที่ด้อยในทุกด้าน 

จึงไม่น่าแปลกที่ร้านค้าต่างๆ และคนเดินซื้อของแออัดกันอยู่ริมถนนบนดิน